Li Hulst

In het voorjaar van 2025 ben ik met een vriendin buiten in het bos gaan tekenen. Dat had ik al heel lang niet gedaan, gewoon gaan zitten en tekenen. 

Impressie:

Ik zit midden in het bos, op een open plek waar een serie bomen zijn gekapt. Het zicht veranderd continu: er is een plek zonneschijn, o nee hij is weg. Het gaat waaien. 
De belichting wisselt steeds, zo heb je een doorkijkje en zo is het doorkijkje een donkerte. Dan is er weerschijn op een bladerdak: het lijkt wel zilver, prompt daarop is het goud, geel, of groen. 
De wat vage paarse gloed op een serie struiken verkleurt naar bruin beige of valt geheel weg, lost op in het donkergroen van de struik. 
Achter de struiken zijn de inzichten, voorjaars groen in alle tinten: het zit in kransen rond de stam van een boom, er zijn bomen in de diepte en dan opeens zie je de lucht. 
Er is licht in het bos, dan dooft dat licht de zon zit achter wolken, het wordt donker.

Wat een belevenis, bijna niet vast te leggen op een stukje papier en toch probeer je het. Ik heb drie tekeningen gemaakt, maar ook heel veel impressies gewoon opgeslagen.