Li Hulst

Voorzijde Apenkabinet een grote kijkdoos.

Eigenlijk sinds ik voor het eerst Orang Oetang tekeningen presenteerde tijdens een open atelier, netjes ingelijst, stond voor mij vast dat er iets mis mee was. Natuurlijk was er niets mis mee, het zag er prima uit, maar toch bleef bij mij het gevoel bestaan dat deze apentekeningen niet netjes ingelijst hoorden.

Het idee dat deze Orang Oetangs niet in vrijheid leven en ook nog "in hun kooi te kijk staan", inspireerde mij tot het maken van een grote kijkdoos.

Dat de apen echt in de dierentuin wonen, merk je als je bij ze gaat zitten tekenen. Ze willen je echt kennen, het is natuurlijk toch nog wat anders of er mensen vrolijk pratend langskomen of dat iemand uren achtereen indringend kijkend zit te tekenen.

Op de een of andere manier, zonder hun vriendschap te kunnen kopen met iets lekkers bijvoorbeeld, zijn wij vrienden geworden. Het heel positieve hiervan moest in de uiteindelijke presentatie terechtkomen. 

Een monument, maar alsjeblieft niet zo zwaarwichtig, waar ook het plezier bij om de hoek komt kijken. Maar ook het medeleven dat ze niet vrij zijn, wilde ik in het werkstuk vastleggen.

Op eens was het idee er: een wand (monument) van kijkdozen, met een gezamelijke ruimte waar de tekeningen te kijk hangen. Liefst zo dat ze kunnen draaien, want stilzitten is er bij de apen niet veel bij.